دستورالعمل دوره کارورزی

مقدمه

دوره کارورزی امکان و فرصتی مناسب برای دانشجویان به منظور کسب مهارت لازم در محیط واقعی کار محسوب می شود که نه تنها باعث افزایش قابلیت های آنان برای اشتغال در آینده شده ، بلکه به کارورزان این امکان را می دهد تا علاوه بر ورزیده شدن در محیط کار،بتوانند بهتر از علاقه مندی های و گرایش های خود در زمینه های مختلف پی برده و نقاط ضعف و قوت کار خود را ارزیابی کنند.این دستورالعمل در راستای تبصره ۲ ماده ۱۱ آئین نامه نظام آموزش مهارت و فناوری مصوب  ۰۱/۰۸/۱۳۹۰ هیئت وزیران به منظور سازماندهی نحوه اجرای کارورزی مطابق با مصوبات شورای برنامه ریزی درسی و آموزش مهارتی دانشگاه برای رشته های مختلف در تمامی گروه های آموزشی تدوین می گردد.

ماده ۱: تعاریف و اختصارات

۱-کارورزی : دوره ای است که دانشجویان با حضور در بنگاه های اقتصادی ،واحد های صنعتی،خدماتی،کشاورزی ،فرهنگی و هنری ضمن استفاده از آموخته های علمی و فنی توان مهارتی خود را  افزایش می دهند.

۲-کارورز:  به دانشجویی گفته میشود که دوره کارورزی را در محیط واقعی کار تحت نظارت مدرس  طی نماید.

۳: مدرس کارورزی:  فردی است دارای کد مدرسی و حداقل  3 سال تجربه مفید مرتبط با رشته مورد نظر که توسط معاون آموزشی و پژوهشی مرکز تعیین میگردد تا مسولیت هدایت کارورز را بر عهده گیرد و در این دستورالعمل به اختصار ((مدرس)) نامیده می شود

۴-سرپرست محل کارورزی: بالاترین مقام مسئول محل کارورزی و یا مدیر آموزشی آن محل است که در این دستورالعمل به اختصار ((سرپرست)) نامیده می شود.

۵-مربیفردی است شاغل در محل کارورزی که به دانش و تجربه رشته مورد نظر تسلط و مهارت کافی داشته و توسط سرپرست کارورزی معرفی میگردد و مسئولیت انتقال دانش و تجربه را به کارورز بر عهده دارد